Schloss Ambras

Weer even een berichtje uit Oostenrijk...
We vermaken ons nog steeds prima er komen steeds meer studenten bij in ons huis, maar je merkt er eigenlijk niet zoveel van, omdat iedereen overdag toch zijn eigen gang gaat en als je aan het eten koken bent, dan kom je toch vaak dezelfde mensen tegen, omdat iedereen wel steeds een beetje dezelfde tijd aanhoudt om te koken. Het leuke van verschillende culturen in één studentenhuis is dat je ook hele bijzondere dingen tegenkomt in de keuken! Dus wij dachten vandaag, laten we daar ook maar aan mee doen en echte Hollandse pannenkoeken met appeltjes gaan bakken. Ze smaakten erg goed, ondanks het feit dat het met de ingrediënten een beetje improviseren was.

Ons studentenhuis staat in de wijk Ambras. Als je achter het huis de berg oploopt kom je uit bij Schloss Ambras. Dit is een heel groot kasteel dat gebouwd is in de 16e eeuw. Het leek ons leuk dat eens te bezoeken, maar het wachten was een beetje op het mooie weer, want we wilden ook graag een mooi uitzicht over de stad en op de bergen, omdat we de toppen van de bergen aan de overkant nog nooit hadden gezien door de bewolking.
Gistermiddag scheen de zon en zijn we naar boven gewandeld, dit was wel even wennen, want het was zo stijl dat een mountenbiker veel moeite moest doen om in te halen.
Aangekomen bij het slot hebben we een ticket gekocht en mochten we naar binnen. Eerst konden we een tentoonstelling bekijken van allemaal harnassen. Daarna konden we verder het echte slot in. Helaas was het niet meer helemaal in de oude stijl. We konden wat kamers bekijken, waaronder een badkamer met een bad van 1,5m diep! Toen we een verdieping hoger gingen waren daar allemaal schilderij portretten te zien, dit was wel grappig om te zien. Vervolgens gingen we een verdieping omhoog, dit hing weer helemaal vol met schilderijen. Na er vlug doorheen gelopen te zijn, zijn we nog maar een verdieping omhoog gegaan in de hoop op een mooi uitzicht, ook deze verdieping hing helemaal vol schilderijen, toen was het niet zo grappig meer en helaas hadden we alleen uitzicht over bomen.
Toen we weer buiten stonden scheen de zon en dit zorgde voor een aangename temperatuur, waardoor we besloten maar even op het terras te gaan zitten om een lekker ijsje te eten. Helaas kennen ze hier alleen slagroom zonder suiker, maar ondanks dat hebben we er toch van genoten.

Vandaag hadden we afgesproken met een ski-leraar van Manon. Haar familie heeft een aantal jaren skiles van hem gehad en hij had vorig jaar zijn tel.nr. aan Manon gegeven, zodat ze hem kon bellen als ze in Oostenrijk was. Dat heeft ze gister gedaan en vandaag hebben we hem ontmoet. Hij is denk ik een jaar of 60 en inmiddels met pensioen. We hebben in de oude binnenstad van Innsbruck iets gedronken met een heerlijk stukje gebak. De man praatte aan één stuk door, dus een goede oefening voor mijn Duits, want als hij dan een vraag stelde wilde ik natuurlijk wel graag weten waar het over ging. Het viel me niet tegen, want ik kon het aardig volgen. Hij vond het erg gezellig en we mogen hem altijd bellen, ook als we bijvoorbeeld hulp nodig hebben bij het skieën:P Wel handig natuurlijk om iemand te kennen die de omgeving hier ook heel goed kent.

Ik ga nu maar naar bed, want morgen is de eerste schooldag en we moeten vroeg opstaan. We hebben nog geen fiets, dus we moeten met de tram en dan zijn we wat langer onderweg.